Deniz o gün griydi; sanki ne kalmaya ne gitmeye razıydı. Gemi ağır ağır ilerlerken güvertedeki insanlar susuyordu. Suskunluk, onların yeni dili olmuştu...

Rüzgâr estiğinde bir yaprak düşer sessizce, gözlerimde hatıralar ağırlaşır. Karanfillerin en sonuncusu açar gecenin koynunda; solgun ama dim..

Sığ bir akşamüstü. Filikalar kıyıda. Deniz tuttu beni; nane şekeri attım ağzıma. Yalnızım. Ayaklarım dönmeyi unutmuş gibi. Karşım..

Bazı günler dünyayı izlemekle yetiniyorum. Müdahale etmiyorum hayata, bir sandalyenin kenarında oturur gibi. İnsanlar geçiyor önümden: aceleli, yorgu..

Bende takvimler hep eksik bir günü koparılmış duvarlardan öğrendim zamanı. Pencere dediğin bir kuşun vazgeçtiği yerdir bazen, bazen de gökyüz..

​ Siz bilmezsiniz bunları, bilmezsiniz Yürürüz aynı yolda, ama farklı evrenlerde. O hevesler ki, camdan bir kuşun incecik kanadı, Kırarlar..

Analığım sesleniyor: “Yak ocağı…” Çürük çarık hayaller beliriyor aklımda, Tam gülümseyeceğim, sen geliyorsun  aklıma… Ölüm, seni bende..

Bedenimde hapis ruhum... Gözümün gördüğü kadarıyla sınırlı. Cümleler, kilit bir akşam sessizliği. Cır cır böceklerinin sesi kısık. Vazge..