​Siz bilmezsiniz bunları, bilmezsiniz

Yürürüz aynı yolda, ama farklı evrenlerde.

O hevesler ki, camdan bir kuşun incecik kanadı,

Kırarlar; sarsılmaz bir demir yumrukla, kapkara bir hiç uğruna.

​Bilmezsiniz o kuraklığı, o sonsuz hüsranı.

Bırakırlar ruhumu, dipsiz bir zifiri kuyuya,

Moralim mi? Fırtınada yırtılmış bembeyaz bir yelken, paramparça.

Gözyaşı değil ki akan, bin yıllık bir acı tortusu,

Ve o tortu, her gece bozar aydınlık uykumu.

​Siz bilmezsiniz, o kahrolası kıskançlığı.

Ben bir yıldızsam eğer, onlar çevremdeki kara delik.

Mutluluk; onların gri, kasvetli göğünde bir isyandır.

Gülümsediğim an, bir hançer gibi saplanır gözlerine.

İstemezler; ne o pırıltıyı, ne o sessiz zaferi.

​Canımı sıkarlar, bir burgu gibi dönerler içimde.

Zıplar her bir sinirim, gergin bir keman teli misali,

En yüksek perdeden çığlık atar damarlarımdaki kan.

Ve sonra mı? Katran gibi ağır bir sessizlik çöker.

Hiçbir şey olmamış gibi, o buzdan, o vurdumduymaz suretleri...

Siz bilmezsiniz, ne bu kör yangını, ne de bu kül olmuş hissi.