ne onun ne bunun

arada kalmış birinin eşyası gibi

askıda bir kalp

ince bir yerden tutunmuş

kırılmadan dönüyor rüzgârda titreyerek 

kendi gölgesine uzak, sessiz, camdan bir nabız gibi…

tutunmaya razı değil zaman

paslı bir çivi gibi olmuş 

askıdaki kalbe batıyor

değmeden, dokunmadan, sevmeden

alttan alttan uğultular, isimler, yüzler geçiyor…

gecenin ipi çok ince 

yıldızlar bile tutunamıyor

gerilmiş bir sessizlik ağırlaşıyor boşlukta

eğriliyor  ses, eğriliyor özlem

çağırıyor :

ayda mısın ya kamer!

kalp askıda bekliyor…