Bende takvimler hep eksik

bir günü koparılmış duvarlardan öğrendim zamanı.

Pencere dediğin

bir kuşun vazgeçtiği yerdir bazen,

bazen de gökyüzünün

yanlışlıkla içeri sızması.

Dokunmadım

çünkü dokunmak cesaret ister,

ben çoğu gün sadece bekledim.

Beklemekten öğrendim

bir insanın ne kadar sessiz çoğalabileceğini.

Avuçlarımda pas tadı var,

bir demirin hatırası gibi.

Ama hâlâ

bir ağacın içini merak ediyorum,

çiçek açmadan önce

ne düşündüğünü mesela.

Bana elini uzatma,

bana zamanı uzat.

Bir sabahı mesela,

kimsenin saymadığı bir sabahı.

Üzerinde acele olmayan,

üzerinde üniforma taşımayan.

Bir haber gönder bana

sesini bulaştırarak.

Ülke kokan bir ses olsun,

tozlu yollar, erken akşamlar,

annemin sustuğu yerlerden geçsin.

Ben ateşi çalmadım,

ateş zaten içimdeydi.

Sadece söndürülmeye çalışıldı

uzun uzun.

Yanmakla yanık olmak arasındaki farkı

orada öğrendim.

Eğer gelirsen

bahar gibi gelme,

bahar zaten herkesin.

Sen eksik bir mevsim gibi gel,

adı bende saklı kalsın.