And’ı ilk kim bozdu

hangi rüzgar harflerin yerini değiştirdi

suya eğilen bir yüzden önce

bir gölge belki…

en sessiz kıyamet insanın içinde kopar

her yalanın ardından gökyüzünden bir kuş düşer

başkasının bahçesine uzanan elin 

avuç çizgilerinden çekilir ömür 

ve aşk ölür…

söz sahibinin kalbinde mayalanır incitmeden önce

ihanet kapıyı dışarıdan çalmaz iç evinde yalnız bırakır 

sevmek arınmış bir su taşımak gibi

yalan suya düşen bir küldür su bulandıran…

insanın sürgünü hep kendinden gitmek

ev nerede

çölde değil… gölde değil… başka tenlerde değil

kendi adını fısıldayan kaburgasının arasında

insan kendi sabahını gömer  toprağa 

taşı vurmak için kaldırdığında

her karanlık göz bebeklerine iner önce 

aynaya kan düşer

ihanet…

kendinden vazgeçmişlerin işidir