Bir buluta dokundu dudaklarım,

kalbim firari...

Çarmıha geriyorum

dilime düşen bütün kelimeleri.

Solumdaki kuş sus pus!

Kaç yama tutar bir yürek,

kaç darbede gömülür ruhum?

Boy verirken en nadide çiçekler dilimde,

susmak en büyük işkence bil ki...

Sayfalarca sus pus oldum,

sustukça büyüdüm,

sustukça kendime büründüm.

Avaz avaz bir sessizlikte,

içime haykıra haykıra her arzuma bin kilit vurdum.

Her ilmeğine hayalinin düştüğü bir atkı ördüm sana,

gülümsemene sarmadan,

ben gibi atıp bir köşeye unutacağını bile bile..

Ben sıcağımı kışına emanet etsem de,

aklının köşesine bile düşmeyeceğim

farkındayım.

Şimdi gözlerimde bir pus,

artık hiç konuşma sen de sus! 

Sadece bende kalan kadarsın sen,

kendime en yabancı gecelerden

hatırladığım...

Yaz günü kışı yaşatan kalbime küsüp,

kar yağarken içime

zihnimdeki yangına yenik!

Öylesine ters köşe,

öylesine vazgeçilmez bir yazgısın,

dönüp dönüp,

ismini sayıkladığım...