Vapurda martılara simit attım

Martılar selam verdi bana

Yıkık, dökük virane evlerin bulunduğu

Sokaklardan geçtim,

Buram buram geçmiş kokuyordu sokaklar

Kız kulesinden, Galata’ya

Çocukluğumu sordum?

Bir köşeye saklanmıştı, bulamadım!

Bir de seni aradı gözlerim, sen yoktun

Bir daha sevebilir miydi kalbim böylesine…

Sevemezdi elbette,

Bu şehir benliğimi çalıyor!

Bu şehir beni benden alıyor..

İstanbul, beni anlamıyor!

Bu gönül kime aldanıyor,

Şehrin kalabalık sokakları bile

Umutsuzluktan ağlıyor,

Çaresizliğim ruhumu sarıyor

Ömrüm sararıp, soluyor

Aşktan kim bilir, kimler bu şehirde yara alıyor..