Gökyüzünden kaçarak,

karınca yuvasına sığındı bir serçe…

O gece, yaralı kanatlara

merhem sürüldü sessizce…

Kor alevler süzüldü yuvadan,

demir perdeler çekildi üstüne gizlice…

Bir devin ayakları,

şefkat dağıtırken günlerce

küçüldü hakir vicdanlar...

Göz gözü görmeden inlerde,

saklandı sayısız günahkâr…

O gece, dantel ellerle serçeye

mezar kazıp haince,

necasetten üryan doğdular…

Kirli tuzaklarıyla,

deryada balık boğdular…

Ağaçları taşlara,

asumanı siyaha,

kalpleri yasa boğdular…

Yeşeren umutlar vardı ‘anaç tohumdan

Hepsini kökten kuruttular!

Bataklığa döndü İrem bağları,

gülleri unuttular…