Bir aslan, sesi yokmuş gibi kükredi kulağımda.

Anlatacak çok şeyi vardı;

Sesleri ağrımasa…

Bir dağın yamacına yaslandı.

Yavrularına bakıyordu.

Zavallıydı bu aralar, kemikleri kuruyor,

Ölümün davetini sıcak karşılıyordu.

Sanki bana benziyordu.

Belki bu yüzden gözlerini hep bakışlarıma vurup kükrüyordu .

Niye böyle oldu?

Neden zamanın dalgın haykırışları beni “hiç yaşamamaya” çağırdı?

Neden öldü tüm aslanlar?

Neden öldü ?

Neden ölünürdü  herkes beklenmedik zamanlarda?

Neden bütün ölümler önce bende başlardı?

Neden düşüncelerim aslandan önce ölürdü?

Düşüncelerimde yeşeren tüm umutlarda

Kahraman hep ölmeliydi belki de 

Aslan da öldü. Hem de hemen.

Yavrusuna yem oldu, derisi yüzülmüş, son etleriyle yok oldu.

Kalbi, yavrusunun midesinde sadeleşirken

Ben izledim. Öldü.

Aslan öldü. Sonra ben öldüm herkes izledi.