bırakın da biraz da ben övüneyim çılgınlığımla

zaten beni kim durduracak

kapılarını kapatmış ruh hekimleri

aklın diğer yanında otağ kurmuş insanlar

kara bulutlar bile hezeyan

bu gidişle bu dünya delilere kalacak

sokaklar giderek daha kirleniyor iyi mi

zaten bunu kim durduracak

oymalı kapıları sökmüşler  evlerden

hepsi çelikten hepsi bir yığın anahtar ucubesi

herkes maskeli herkes korkuyor salgından

bu gidişle sokaklar mikroplara kalacak

kendimden şüphe ettiriyor baktığım yüzler

söylemezsem bunu kim anlayacak

gösteriş sevdasında mahkum olmuş kadınlar

neredeyse hepsinde aynı bakışlar sabit

anlıyorum ki bu gidişle

bütün yüz çizgileri bana kalacak

tedirgin parklarında dolaşıyorum kentin

ben olmazsam kim bankta oturacak

kimsenin sesi kimseye dokunmuyor

bakıyor herkes birbirine her şey görüntü

sanıyorum böyle giderse

kulaklar duymayı unutacak 

kaldırıp başımı bakıyorum gökyüzüne

ben bakmazsam bulutlar umutlanmayacak

gökyüzü hala mavi, hala derin

orada bir yeri var her şeyin

biliyorum zamanı gelince

herkes bir gün oraya taşınacak