Şehir karanlığa büründüğünde, gökyüzünde yıldızlar parlar

Evlerin ışıkları parlar 

Şehir karanlığa büründüğünde, 

insan yalnızlığı anlar 

Gece sessizliğe ağlar, umut çaresizliğe

Karanlığın içine hapsolan pembe rüyalar

Hepsinin de tutunduğu dikenli dallar 

Şehir karanlığa bürünür, gece sessizliğe

Ben ise sensizliğe

Bu koskocaman şehre de sığamadı sevdam 

Alıp başımı gitsem, kendi limanıma 

Toprağımı öpsem, sarılsam çocukluğuma

Güneş şehrimde doğsa, şehrimde gün ağarsa

Yeniden hayat bulsam, yeniden gün doğsa tüm karanlıklara inat 

Yeniden başlasam hayata sil baştan