Zamana sözüm kalmadı artık.

Avucumda eriyen mum misali,

Her damlası biraz daha karartıyor gecelerimi

Adını anmak ağır geliyor dilime.

Hele ki yokluğun, 

Tüm kelimelerden daha ağır,

Bütün o susuşlardan daha acı.

Ruhumda bir yer var sana ait,

Her anı seninle dolu ama sensiz

Tıpkı dokunsam kanayacak bir yara gibi.

Hiçbir şeyin değişmeyeceğini biliyorum.

Yine de bir umutla değil, 

Alışkanlıkla bekliyorum seni, gel,

Kendimi terk etmeden 

gel.

Gel ki, bir anlığına güzelleşsin dünya,

Rüzgâr unutsun yönünü..

Yolları yorma, kaderi ikna etmeye çalışma

Sadece gel..

Çünkü bir adım daha gecikirsen,

Kendimden vazgeçecek

kadar yorgunum…