Yazgısını siliyor bir serçe kafeste.

Divandaki güzellerin gözyaşları sermeye.

Yazılıyor heman kaside.

Çekip çıkarsam birkaç kinaye.

Akşam oluyor, sesler kesiliyor.

Öyle görünmez bir düşman sineme çöküyor.

İçimde birkaç “ben demiştim” bileniyor.

Eteklerimden ağulu sular akıyor.

Bir saki ellerinde testiyle,

Gözleri gerdanımda tetikte.

Vakit geçmiyor, devran dönmüyor.

Hatıra geliyor mektep günleri.

Biz, siz, onlar ve coğrafya öğretmenleri,

Türkiye haritasının başına geçiyor,

Beşeri ve siyasi.

Namlunun ucunda bir alev parlıyor.

Çoğu zaman dikenler gülleri yeniyor.