derin bir açlık duyuyorum sözdeki kimyaya

beni dilimden sokarcasına bir heyecan,

balkon çiçekleriyle konuşurken ki hazzı

anlamın ortasından sıkıp çıkarıyorum suyunu

insanları bilerek kırmaya benziyor bu biraz

insanlarla kucaklaşmaya benziyor bu biraz

süt dökmüş kediysem de suçluyum biraz

derin bir nefret duyuyorum tinimdeki küfre

doğaya varamayan ellerimi dağlayan

bir şairsem insan giyinmesini bilmeli

ama şöyle yapacağım 

unutulmuş yüzyıllar gibi

yere düşüp duracağım