bir yer var

yürüyerek varılmıyor

belli ki bir his

tüttüğü yerden doğuyor

bir çöl kadını

sessizlikle beslenen

çağrıya kulak verir

telaşsız

kum gibi akar zaman

sabırsız

çatlaklara dolar adımlar

pervasız

müjdelenir kavuşmalar

apansız

kalp atar

kader esirgemez

bekleyen vazgeçmez

gitmeden dönülmez 

kendine varan

eksik sevmez

kalmışsa dudaklarda

kırık bir dua

o da

çölün ruhuna